Alkajos
W świadectwach starożytnych obok Safony wysti puje poeta lesbijski Alkajos, który nazywał ją "fio kowłosą, czystą, uśmiechniętą Safo". Potwierdzenie iż łączenie tych dwu postaci wydaje się słuszne, jest również malowidło na wazie attyckiej z około 480 roku p.n.e., przedstawiające, jak wskazują podpisy, Alka-josa i Safonę.
Zachowała się też legenda o nieszczęśliwej miłości Safony do demona z orszaku Afrodyty, Faona, którego imię występuje w jej poezji. Jak mówi legenda, w czasie swego pobytu na Sycylii obdarzała miłością Faona, lecz zawiedziona w miłości, miała rzucić się ze skały leukadyjskiej, znajdując śmierć w falach morza. Inna wersja podaje, że nieodwzajemnioną miłość przeżyła poetka już w latach późniejszych. Znawca starożytności, Tadeusz Sinko, wyjaśnia: "Faon oznaczał jakiegoś demona z otoczenia Afrodyty, który w imieniu i motywach miał związek z gwiazdą Afrodyty. Przed nią, przed tym Faonem z zachodniego widnokręgu żaliła się Safona na swe nieszczęścia miłosne, na niespełnienie swych pragnień i tęskniła ku zachodowi (stąd motyw Sycylii), a może i wspominała, że tylko skok z Białej Skały do morza mógłby jej przynieść ukojenie. Bo trzeba pamiętać, że w wielu miejscach na wybrzeżach greckich były >białe skały<. Najdawniej wzmiankowaną w Odysei sterczy na zachodnim krańcu ziemi, nad brzegiem oceanu, u wejścia do Hadesu". Lidia Winniczuk dodaje: "legendy, ludowe opowieści znały ten sposób leczenia z nieszczęśliwej miłości: skok do fal morskich miał dać zapomnienie i miał uleczyć z uczucia nieodwzajemnionego. Westchnienia egzaltowanej poetki zrozumiano jako pragnienie uwolnienia
się od miłości - stworzono legendę, według poetka nie tylko ważyła się na skok w fale i lecz nawet znalazła w nich śmierć".
Na twórczość Safony składało się dziewięć ksi podział ten wprowadzili przypuszczalnie dopiero aleksandryjscy. Obejmuje ona hymny i modlitv śni weselne, pieśni miłosne i pieśni do przy, zachowane w przeważającej części we fragr Przypisuje się jej również autorstwo trzech epij są to epitafia na grób malutkiego dziecka, dziewczyny i biednego rybaka. Cenili ją już st; o czym świadczy przyjęty przez nich termin saficka", strofa, która po raz pierwszy wystąpi ryków eolskich. Trzeba tu zaznaczyć, że nieoh Safonie twórczość Homera, od którego zac pewne elementy struktury wiersza, jak i forrr kowe. Można dostrzec w jej utworach również Hezjoda. Sięgała zatem do źródeł starogreckie epickiej, jak i do twórczości ludowej, nie ui to jednak jej osiągnięć wersyfikacyjnych. Si bowiem swoją własną, oryginalną poezję i się jej słowa: "wspaniały otrzymałam dar od Muz i nawet kiedy umrę, nie będę zapomniana'' ła na ziemi eolskiej, grób jej znajduje się w jak mówią epigramy-epitafia powstałe już w późniejszych.
Z dziewięciu ksiąg, zawierających od 6000 wierszy (jak się przypuszcza), do niedawna 1900 roku znana była dzięki papirusom, a nawet kom rękopisu tylko jedna pieśń Safony w całości, cztery zwrotki innej i kilkadziesiąt fragmentów. W XX wieku liczba ich znacznie się zwiększyła dzięki odkryciu i odczytaniu papirusów z Oksyrynchos.
Poezję Safony wysoko cenili już starożytni, od pierwszego wieku naszej ery twórczość jej budziła żywe zainteresowanie wśród poetów i uczonych tak greckich, jak i rzymskich. Z biegiem czasu popularność jej wzrastała i trwa do dziś. Zachowane utwory Safony przełożono na wszystkie języki świata.
