Szkoła Safony
Obdarzała serdeczną przyjaźnią swe wychowanki, dla nich i dała pieśni przepojone szczerym uczuciem, nasy namiętnością. Tak charakterystyczny dla liryki osobistej sposób wyrażania przeżyć, uczuć i myśli, j; posłużyła się Safona, z czasem stał się dla kom< pisarzy podstawą do oskarżenia poetki, że dziewi swe darzyła niezdrową miłością. Jednak "oczyszc Safonę - podaje Lidia Winniczuk - z tych wszysl zniesławiających ją zarzutów i oskarżeń i dzisiaj nie ulega wątpliwości, że rola Safony ograniczała do roli przewodnictwa wśród dziewcząt ziączo' wspólną ideą uwielbienia bogini Afrodyty". Przypus; należy, że była ona kapłanką bogini miłości i pię ści, zaś dom poetki był siedzibą kultu Muz, co twierdza ją słowa jej pieśni: "Nam nie przystoi wać smutnych pieśni w tym domu, w którym skl my hołd Muzom". A czciła je i obdarzała uczu wdzięczności, gdyż one - wyznała - "mnie ste uczyniły... darząc swą sztuką układania pieśni". W nym z swych hymnów do bogini Afrodyty wzywi aby przybyła do świątyni, do jej domu, gdzie "sj ołtarzy unoszą się w niebo dymy kadzideł". Ku bogów, których starożytni Grecy uważali za istoty we, wznoszono ołtarze, na nich palono złożone < ry, uroczystościom tym towarzyszyły tańce obrzęd jak i śpiewanie hymnów.
Kult bogini zajmuje wiele miejsca w poezji SaJ w pieśniach - jak potwierdzają to świadectwa start 103 ne - poruszała także tematy mitologiczne, lecz z utwrów tych zachowały się jedynie nikłe fragmenty. Ocalałe urywki z pieśni weselnych i miłosnych pozwalają doszukać się w twórczości Safony wpływów poezji ludowej. "Uczeni stwierdzili - pisze Lidia Winniczuk - że nie wszystkie pieśni Safony są subiektywne, nie wszystkie wyrażają jej osobiste uczucia. Wiele z nich opiewa miłość innych osób i w tych pieśniach wykazano motywy pieśni ludowych; czy to gdy dziewczyna wymawia się od pracy przy wrzecionie tęsknotą za chłopcem, czy gdy boleje nad swym osamotnieniem, czy gdy odprawia niefortunnego zalotnika. Żarty i kpiny z pana młodego czy ze starosty weselnego, pochwały panny młodej, porównanie jej z kwiatami, opłakiwanie utraconego dziewictwa, przekomarzanie się dziewcząt z chłopcami, porównania czerpane z życia wiejskiego .- to wszystko wskazuje na silny wpływ ludowości na poezję Safony". Pieśni weselne (epitalamia) adresowała poetka do tych wychowanek, które opuszczały jej dom i wychodziły za mąż, mając wpojone przez ich opiekunkę zasady życia i formy zachowania obowiązujące w kręgach arystokratycznych. Jak wielką Safona przywiązywała do nich wagę, świadczy jej poetycka wypowiedź zachowana we fragmencie: "na pewno żadna dziewczyna pod słońcem nie była nigdy lepiej wychowana niż ta...". Bolesne musiały być dla niej te rozstania, skoro pisze: "Cóż dalej, dziewczyno, cóż dalej? Nigdy więcej nie będziemy razem, nigdy więcej..." w innym wierszu żegna młodą przyjaciółkę słowami: "Odejdź szczęśliwa i zdrowa, spędzone z nami pamiętaj wszystkie dni! Lecz gdybyś miała zi pomnieć, sama ci jeszcze opowiem, ile chwil pięknyc przeżyłyśmy razem...". Radosne życzenia mówią o se: decznym stosunku Safony do tych dziewcząt, któi szczęście znajdywały w miłości małżeńskiej, choć swyi odejściem sprawiały jej ból, dotkliwie przez nią o< czuwany. Może dlatego właśnie pieśni powstałe w chw lach rozstania posiadają najwięcej ładunku uczucii wego.
Obok pieśni skierowanych do dziewcząt, zachował się w urywkach również wiele jej utworów o mot; wach miłosnych, które są jeszcze jednym dowodem m strzowskiego warsztatu poetyckiego Safony. "Każe urywek, nawet najdrobniejszy fragmencik - stwie: dza Lidia Winniczuk - przynosi jakąś nową myśl, n< wy obraz, nowy sposób wyrażania wrażeń. Z tych zdi wałoby się bezwartościowych fragmentów poznajerr całe bogactwo tematyki, obfitość obrazów i barw, j< kimi posługiwała się poetka, całą gamę tonów, jakiri talent jej rozporządzał. Wypowiadając uczucia, jak żywiła dla swoich towarzyszek-uczennic, mówi o z; interesowaniach dziewcząt i o warunkach, w jakich ż; ły... Safo wyraża swoje własne osobiste uczucia, lei przeżyciom osobistym umie nadać ogólnoludzkie znacznie, i w tym leży wartość jej poezji - poza wartość artystyczną".
